علتش هم کمی مربوط به زیادی کار بود اما چندبار هم تلاش کردم که نشد

یک هم اتاقی شاعر پیدا کردم که اتفاقا او هم مثل من چشمه اش خشکیده

یکی از شعرهایش را برایم خواند خیلی زیبا بود

انشاالله در پست بعدی قرارش می دهم

حجت الاسلام طباطبایی در برنامه گفتگوی ویژه خبری شبكه دوم :

بدترین گناه كبیره این است: كسی كاری به دست گیرد كه ناتوان است.

اين حرف دل من بود كه بارها گفته بودم

خوشحالم كه از زبان يكي از علما آن را شنيدم تا از آنها نااميد نشويم...

كل خبر را در اينجا ببينيد

به پنج می رسد اسباب زندگانی خوش          به اتفاق حکیمان شهره در آفاق

فراغ و ایمنی و صحت و کفاف معاش         رفیق خوب سیر،همدم نکو اخلاق

تصادف جالبي بود اين  شعر جامي در وبلاگ دوستم و مطلبي كه من مي خواستم بگم به همين خاطر اين شعر رو اضافه كردم.

چند روزيه اصفهانم

فعلا هنوز خوابگاه نگرفتم

كلا دانشگاه خيلي خوبيه

هيئت علمي روانشناسي،كاركنان و... عالي هستن و من دركنارشون احساس راحتي مي كنم

اما مهمتر از اون دوستانيه كه باهاشون آشنا شدم

احساس مي كنم بعد از مدت ها صداقت،سادگي و صفا داره باز به من تزريق مي شه

حيف كه احتمالا از فردا اتاقامون از هم جدا مي شه

اما فكر مي كنم با دوست جهنم هم قابل تحمل باشه

اين فقط حسم بود كه گفتم به قول بچه ها حالا كه چي؟!!!

امام صادق(ع) مي فرمايند: «... و رايت اصحاب الايات يحقرون و يحتقر من يحبهم» مردمان حق را مي نگري كه خوار شمرده مي شوند و هر كس به آنها علاقه داشته باشد نيز كوچك شمرده مي شود. (بحارالانوار، ج 52، ص 256)

وَ ما لَكُمْ لاتُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا اَخْرِجْنا مِنْ هذِهِ الْقَرْية الظَّالِمِ اَهْلُها وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ نَصِيراً »؛ «چرا در راه خدا و در راه مردان و زنان و كودكاني كه (به دست ستمگران) تضعيف شده اند، پيكار نمي كنيد همان افراد (ستمديده اي) كه مي گويند : خدايا ! ما را از اين شهر كه اهل آن، ستمگرند، بيرون ببر و براي ما از طرف خود، سرپرست قرار ده و براي ما از طرف خود، يار و ياوري تعيين فرما!»

 امام علي (ع) نيز مي فرمايد: « اَحسَنِ العَدلِ نصرة المظلوم؛ بهترين عدالت ياري مظلوم است،.

از امام صادق(ع) نيز نقل شده است: « مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يُعِينُ مُؤْمِناً مَظْلُوماً إِلَّا كَانَ اَفْضَلَ مِنْ صِيَامِ شَهْرٍ وَ اعْتِكَافِهِ فِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَنْصُرُ اَخَاهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَي نُصْرَتِهِ إِلَّا نَصَرَهُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَه»؛ هيچ مؤمني، مؤمن ستمديده اي را ياري نمي رساند، مگر اين كه عمل او، برتر از يك ماه روزه و اعتكاف در مسجد الحرام باشد و هيچ مؤمني نيست كه بتواند برادر خود را ياري رساند و ياريش دهد، مگر اين كه خداوند در دنيا و آخرت او را ياري كند.»

در كلامي كه از حضرت عيسي بن مريم(ع) نقل شده است مي خوانيم: « ... بحق اقول لكم إن الحريق ليقع في البيت الواحد فلايزال ينتقل من بيت إلي بيت حتي تحترق بيوت كثيره إلاان يستدرك البيت الاول فيهدم من قواعده فلاتجد فيه النار محلاو كذلك الظالم الاول لو اخذ علي يديه لم يوجد من بعده إمام ظالم فياتمون به كما لو لم تجد النار في البيت الاول خشبا و الواحا لم تحرق شيئا ... ؛ به حق، به شما بگويم اگر اتاقي آتش بگيرد، آن آتش پيوسته از اتاقي به اتاق ديگر سرايت مي كند تا جايي كه اتاق هاي بسياري مي سوزد، مگر اين كه همان نخستين اتاق را دريابند و آن را از بيخ و بن بر اندازند كه در اين صورت، جاي پاي آتش نخواهد ماند. چنين است آفت ستمگر نخست كه اگر جلويش گرفته شود، بعد از او پيشواي ستمگري پيدا نخواهد شد؛ چرا كه ديگران از او سرمشق گيرند؛ چنان كه اگر آتش در اولين خانه، چوب و تخته اي نيابد چيزي را نمي سوزاند.»

امام علي (ع) از جمله عوامل پذيرش حكومت و خلافت، عهد و پيماني را معرفي مي كند كه خداوند از علما و دانشمندان گرفته است كه نبايد در برابر ظلم ظالمان و مظلوميت ستمديدگان، سكوت و بي تفاوتي اختيار كنند: «.. اَمَا وَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّه وَ بَرَاَ النَّسَمَه لَوْ لَا حُضُورُ الْحَاضِرِ وَ قِيَامُ الْحُجَّه بِوُجُودِ النَّاصِرِ وَ مَا اَخَذَ اللَّهُ عَلَي الْعُلَمَاءِ اَلَّا يُقَارُّوا عَلَي كِظَّه ظَالِمٍ وَ لَا سَغَبِ مَظْلُومٍ لَاَلْقَيْتُ حَبْلَهَا عَلَي غَارِبِهَا وَ لَسَقَيْتُ آخِرَهَا بِكَاْسِ اَوَّلِهَا وَ لَاَلْفَيْتُمْ دُنْيَاكُمْ هَذِهِ اَزْهَدَ عِنْدِي مِنْ عَفْطَه عَنْزٍ ؛ «سوگند به خدايي كه دانه را شكافت و جان را آفريد! اگر حضور فراوان بيعت كنندگان نبود و ياران، حجّت را بر من تمام نمي كردند و اگر خدا از علما پيمان نگرفته بود كه در برابر شكم بارگي ستمگران و گرسنگي مظلومان، سكوت نكنند، مهار شتر خلافت را بر كوهانش انداخته، رهايش مي ساختم و آخرش را به كاسه اول آن، سيراب مي كردم، آنگاه مي ديديد كه دنياي شما نزد من از آب بيني بزغاله اي، بي ارزش تر است.»

در حديثي از رسول اكرم مي خوانيم: « مَنْ اَصْبَحَ لَا يَهْتَمُّ بِاُمُورِ الْمُسْلِمِينَ فَلَيْسَ بِمُسْلِمٍ؛ كسي كه [ شب را] صبح كند و نسبت به سرنوشت مسلمانان [ بي تفاوت بوده و] اهتمام به خرج ندهد، مسلمان نيست

«وَ مَنْ سَمِعَ رَجُلًا يُنَادِي يَا لَلْمُسْلِمِينَ فَلَمْ يُجِبْهُ فَلَيْسَ بِمُسْلِمٍ؛ (۱۷) هر كسي فرياد و استغاثه انساني را بشنود كه مسلمانان را به ياري وكمك مي طلبد و به ياري او نرود، مسلمان نيست.»

و امام صادق (ع) مي فرمايد: « وَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَخْذُلُ اَخَاهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَي نُصْرَتِهِ إِلَّا خَذَلَهُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَه؛(۱۸) «هيچ مؤمني نيست كه دست از ياري برادرش بردارد، در حالي كه قدرت و توانايي ياري كردن را دارد، الاّ اين كه خداوند در دنيا وآخرت دست از ياري او خواهد كشيد.»

قال الله تعالی: {مَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَلَا شَفِيعٍ يُطَاعُ} غافر: ١٨
و قال تعالی: { وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِن نَّصِيرٍ} الحج: ٧١
وأمّا الأحاديث فمنها حديث أبي ذر رضي الله عنه المتقدم في آخر باب المجاهدة.
خداوند می فرمايد: ستمکاران را هيچ خويشی که حمايت کند و ياوريکه شفاعتش پذيرفته شود،نخواهد بود. غافر: 18
و هم می فرمايد: هرگز ستمکارانرا ياور و ياری نخواهد بود. حج: 71
از زمرهء احاديث ابوذر رضی الله عنه است که در آخر باب مجاهدت گذشت.